Aku ni boleh masuk kategori asyik mengeluh padahal benda kecik je. Kennot liddat la piqa, kennot! susah sikit dah mengeluh, susah banyak lagilah. sampailah aku masuk matrik dan rasa kehidupan sebenar. sebab dulu sekolah walaupun duduk hostel ke, rumah dan sekolah adalah setakat kau jalan kaki pon mana penat sangat. Masa memula dapat matrik rasa nightmare gegila.
Where the heck is gambang? macam gam...
PANG!
sedih bila kengkawan lain boleh buat the another sg pusu dekat matrik selangor. Half of batch kot dapat sana. Lepastu aku boleh pulak tercampak dekat pahang. Yeah pahang!
First time sampai sana. Like tak ada apa apa lansung. Jalan nak masuk matrik tu pon hutan, kalau malam sure gelap gila dan pekan dia macam pekan cowboy.
Ibu/me :
"boleh ke hidup sini?"
"can la. kalau tak, takkan buat matrikulasi dekat sini" *telan pasir*
Masa dekat sana boleh kira dengan jari berapa kali aku balik. Boleh sebenarnya, takpayah nak over guna ibu jari kaki sekali. Campur cuti sem yang berapa hari sangat tu, ada lah lima enam kali. seriously. sebab kalau nak balik je jauh satu hal, nak amek bus dekat kuantan satu hal. gambang ke kuantan 30 min je tapi kalau naik bus, adalah sejam. itu kalau sejam, kalau lebih. campur lagi jarak masa kuantan ke kl. penat ya rabbi, baik duduk je la kat kolej kalau setakat nak penat ulang alik kl-pahang.
nak keluar outing pon susah. kena naik bus awal pagi sebab kalau terlewat sikit pukul berapa nak sampai kuantan. pukul berapa pulak nak sampai gambang balik. kalau bus dah habis trip, gagah naik teksi 40 hinggit dari kuantan *makan meggi seminggu*
Pernah sekali ATM machine yang satu satunya ada kat situ rosak seminggu. Khamis duit tinggal RM3 hinggit je. Satu bilik pokai. nak keluar kena guna duit tambang. So, makan meggi je *nangis dalam almari* 3 ringgit tu save nak tambang pergi kuantan semata mata nak withdraw duit esoknya. Bila balik tengok orang dah ramai beratur nak keluar duit
-________-
Susah duduk sana macam nak nangis hari hari. Masa final exam sem dua, tak balik like bape bulan entah. Parents pon takde datang tengok sebab memang takde masa nak ada orang tengok. Heh kencang lebih hang pasaipa.
macam Nas cakap:
"Mana datang senang kalau tak rasa susah. mana nak tahu sakit kalau asyik sihat. Datang lah susah macam mana, kalau sabar ubat dia. Senanglah ganjaran dia nanti"
Nak stop asyik mengeluh tu susah jugak sebab kekadang dah mengeluh baru sedar.
"Nanti pergi negara orang, rasa susah negara orang. Balik negara sendiri tanah busuk yang bau taik lembu tu pon kita akan hargai" - Kak Lin
Pokok yang sabar buahnya manis.
:)